przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r.
(Dz. U. z dnia 23 grudnia 1991 r.)
PREAMBUŁA
Państwa-Strony niniejszej konwencji,
uważając, że zgodnie z zasadami zawartymi w Karcie Narodów Zjednoczonych uznanie
wrodzonej godności oraz równych i niezbywalnych praw wszystkich członków rodziny ludzkiej jest
podstawą wolności, sprawiedliwości oraz pokoju na świecie,
mając na uwadze, że ludy Narodów Zjednoczonych potwierdziły w Karcie swą wiarę w
podstawowe prawa człowieka oraz w godność i wartość jednostki ludzkiej i postanowiły sprzyjać
postępowi społecznemu oraz osiąganiu lepszego poziomu życia w warunkach większej wolności,
uznając, że Narody Zjednoczone w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka oraz w
Międzynarodowych Paktach Praw Człowieka zgodziły się i proklamowały, iż każdy człowiek uprawniony
jest do korzystania z zawartych w nich praw i wolności, bez względu na jakiekolwiek różnice wynikające z
przynależności rasowej, koloru skóry, płci, języka, religii, poglądów politycznych lub innych, narodowego
lub społecznego pochodzenia, cenzusu majątkowego, urodzenia oraz jakichkolwiek innych,
przypominając, że w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka Narody Zjednoczone
proklamowały, iż dzieci mają prawo do szczególnej troski i pomocy,
wyrażając przekonanie, że rodzina jako podstawowa komórka społeczeństwa oraz naturalne
środowisko rozwoju i dobra wszystkich jej członków, a w szczególności dzieci, powinna być otoczona
niezbędną ochroną oraz wsparciem, aby mogła w pełnym zakresie wypełniać swoje obowiązki w
społeczeństwie,
uznając, że dziecko dla pełnego i harmonijnego rozwoju swojej osobowości powinno
wychowywać się w środowisku rodzinnym, w atmosferze szczęścia, miłości i zrozumienia,
uważając, że dziecko powinno być w pełni przygotowane do życia w społeczeństwie jako
indywidualnie ukształtowana jednostka, wychowana w duchu ideałów zawartych w Karcie Narodów
Zjednoczonych, a w szczególności w duchu pokoju, godności, tolerancji, wolności, równości i
solidarności,
mając na uwadze, że potrzeba otoczenia dziecka szczególną troską została wyrażona w
Genewskiej Deklaracji Praw Dziecka z 1924 r. oraz Deklaracji Praw Dziecka przyjętej przez
Zgromadzenie Ogólne 20 listopada 1959 r. i uznanej w Ogólnej Deklaracji Praw Człowieka, w
Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych (w szczególności w artykułach 23 i 24), w
Międzynarodowym Pakcie Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych (w szczególności w artykule
10), jak również w statutach i stosownych dokumentach wyspecjalizowanych agencji i międzynarodowych
organizacji zajmujących się zapewnieniem dobrobytu dzieciom,
mając na uwadze, że - jak wskazano w Deklaracji Praw Dziecka - "dziecko, z uwagi na swoją
niedojrzałość fizyczną oraz umysłową, wymaga szczególnej opieki i troski, w tym właściwej ochrony
prawnej, zarówno przed, jak i po urodzeniu",
przypominając postanowienia Deklaracji Zasad Społecznych i Prawnych odnoszących się do ochrony i
dobra dziecka, ze szczególnym odniesieniem do umieszczania w rodzinie zastępczej oraz adopcji w
wymiarze krajowym i międzynarodowym, podstawowe minimum zasad Narodów Zjednoczonych
odnośnie do wymierzania sprawiedliwości wobec nieletnich ("Zasady Pekińskie") oraz Deklarację o
ochronie kobiet i dzieci w sytuacjach nadzwyczajnych i w czasie konfliktów zbrojnych,
uznając, że we wszystkich krajach świata są dzieci żyjące w wyjątkowo trudnych warunkach i że
wymagają one szczególnej troski,
biorąc w należyty sposób pod uwagę znaczenie tradycji i wartości kulturowych każdego narodu
dla ochrony i harmonijnego rozwoju dziecka,
uznając wagę międzynarodowej współpracy dla poprawy warunków życia dzieci w każdym kraju,
szczególnie w krajach rozwijających się,
uzgodniły, co następuje:
CZĘŚĆ I
Artykuł 1
W rozumieniu niniejszej konwencji "dziecko" oznacza każdą istotę ludzką w wieku poniżej osiemnastu lat,
chyba że zgodnie z prawem odnoszącym się do dziecka uzyska ono wcześniej pełnoletność.
Artykuł 2
1. Państwa-Strony w granicach swojej jurysdykcji będą respektowały i gwarantowały prawa zawarte w
niniejszej konwencji wobec każdego dziecka, bez jakiejkolwiek dyskryminacji, niezależnie od rasy,
koloru skóry, płci, języka, religii, poglądów politycznych, statusu majątkowego, niepełnosprawności,
cenzusu urodzenia lub jakiegokolwiek innego tego dziecka albo jego rodziców bądż opiekuna
prawnego.
2. Państwa-Strony będą podejmowały właściwe kroki dla zapewnienia ochrony dziecka przed wszelkimi
formami dyskryminacji lub karania ze względu na status prawny, działalność, wyrażane poglądy lub
przekonania religijne rodziców dziecka, opiekunów prawnych lub członków rodziny.
Artykuł 3
1. We wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne
instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała ustawodawcze, sprawą
nadrzędną będzie najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka.
2. Państwa-Strony działają na rzecz zapewnienia dziecku ochrony i opieki w takim stopniu, w jakim jest
to niezbędne dla jego dobra, biorąc pod uwagę prawa i obowiązki jego rodziców, opiekunów
prawnych lub innych osób prawnie za nie odpowiedzialnych, i w tym celu będą podejmowały wszelkie
właściwe kroki ustawodawcze oraz administracyjne.
3. Państwa-Strony czuwają, aby instytucje, służby oraz inne jednostki odpowiedzialne za opiekę lub
ochronę dzieci dostosowały się do norm ustanowionych przez kompetentne władze, w szczególności
w dziedzinach bezpieczeństwa, zdrowia, jak również dotyczących właściwego doboru kadr tych
instytucji oraz odpowiedniego nadzoru.
Artykuł 4
Państwa-Strony podejmą wszelkie właściwe działania ustawodawczo-administracyjne oraz inne dla
realizacji praw uznanych w niniejszej konwencji. Odnośnie do praw ekonomicznych, socjalnych oraz
kulturalnych Państwa-Strony będą podejmowały takie działania przy maksymalnym wykorzystaniu
środków będących w ich dyspozycji oraz - gdy okaże się to konieczne - w ramach współpracy
międzynarodowej.
Artykuł 5
Państwa-Strony będą szanowały odpowiedzialność, prawo i obowiązek rodziców lub, w odpowiednich
przypadkach, członków dalszej rodziny lub środowiska, zgodnie z miejscowymi obyczajami, opiekunów
prawnych lub innych osób prawnie odpowiedzialnych za dziecko, do zapewnienia mu, w sposób
odpowiadający rozwojowi jego zdolności, możliwości ukierunkowania go i udzielenia mu rad przy
korzystaniu przez nie z praw przyznanych mu w niniejszej konwencji.
Artykuł 6
1. Państwa-Strony uznają, że każde dziecko ma niezbywalne prawo do życia.
2. Państwa-Strony zapewnią, w możliwie maksymalnym zakresie, warunki życia i rozwoju dziecka.
Artykuł 7
1. Niezwłocznie po urodzeniu dziecka zostanie sporządzony jego akt urodzenia, a dziecko od momentu
urodzenia będzie miało prawo do otrzymania imienia, uzyskania obywatelstwa oraz, jeśli to możliwe,
prawo do poznania swoich rodziców i pozostawania pod ich opieką.
2. Państwa-Strony zapewnią, aby te prawa stały się zgodne z ich prawem wewnętrznym oraz z ich
międzynarodowymi zobowiązaniami w tej dziedzinie, w szczególności w przypadkach, gdyby brak
tych uregulowań spowodował, iż dziecko zostałoby bezpaństwowcem.
Artykuł 8
1. Państwa-Strony podejmują działania mające na celu poszanowanie prawa dziecka do zachowania
jego tożsamości, w tym obywatelstwa, nazwiska, stosunków rodzinnych, zgodnych z prawem, z
wyłączeniem bezprawnych ingerencji.
2. W przypadku gdy dziecko zostało bezprawnie pozbawione części lub wszystkich elementów swojej
tożsamości, Państwa-Strony okażą właściwą pomoc i ochronę w celu jak najszybszego przywrócenia
jego tożsamości.
Artykuł 9
1. Państwa-Strony zapewnią, aby dziecko nie zostało oddzielone od swoich rodziców wbrew ich woli, z
wyłączeniem przypadków, gdy kompetentne władze, podlegające nadzorowi sądowemu, zdecydują
zgodnie z obowiązującym prawem oraz stosowanym postępowaniem, że takie oddzielenie jest
konieczne ze względu na najlepiej pojęte interesy dziecka. Taka decyzja może być konieczna
szczególnie w przypadkach nadużyć lub zaniedbań ze strony rodziców, gdy każde z rodziców
mieszka oddzielnie, a należy podjąć decyzję odnośnie do miejsca pobytu lub zamieszkania dziecka.
2. W każdym postępowaniu podejmowanym stosownie do ustępu 1 niniejszego artykułu należy
umożliwić wszystkim zainteresowanym stronom uczestnictwo w tym postępowaniu oraz wyrażenie
przez nie swoich opinii.
3. Państwa-Strony będą szanowały prawo dziecka odseparowanego od jednego lub obojga rodziców do
utrzymywania regularnych stosunków osobistych i bezpośrednich kontaktów z obojgiem rodziców, z
wyjątkiem przypadków, gdy jest to sprzeczne z najlepiej pojętym interesem dziecka.
4. W przypadku gdy tego rodzaju separacja jest wynikiem działania podjętego przez Państwo-Stronę,
takiego jak zatrzymanie, uwięzienie, wygnanie, deportacja lub śmierć (w tym śmierć spowodowana
jakąkolwiek przyczyną podczas zatrzymania przez państwo) jednego lub obojga rodziców dziecka lub
dziecka, państwo zapewni, na żądanie, rodzicom dziecka, dziecku lub - jeżeli będzie to właściwe -
innemu członkowi rodziny podanie istotnych informacji dotyczących miejsca pobytu nieobecnego(ych)
członka(ów) rodziny, jeśli treść tej informacji nie przyniesie szkody dobru dziecka. Ponadto
Państwa-Strony zapewnią, aby wniesienie takiej prośby samo przez się nie pociągało żadnych
ujemnych następstw dla osoby (osób), której(ych) dotyczy.
Artykuł 10
1. Zgodnie z wynikającym z postanowienia artykułu 9 ustęp 1 obowiązkiem Państw-Stron wnioski
składane przez dziecko lub przez jego rodziców odnośnie do wjazdu lub opuszczenia
Państwa-Strony w celu łączenia rodziny będą rozpatrywane przez Państwa-Strony w sposób
przychylny, humanitarny i w szybkim trybie. Państwa-Strony ponadto zapewnią, aby złożenie takiego
wniosku nie pociągało za sobą ujemnych skutków dla wnioskodawców oraz członków ich rodzin.
2. Dziecko, którego rodzice przebywają w różnych państwach, będzie miało prawo do utrzymywania
regularnych, z wyjątkiem okoliczności nadzwyczajnych, osobistych stosunków i bezpośrednich
kontaktów z obojgiem rodziców. W tym celu oraz zgodnie z obowiązkiem Państw-Stron wynikającym
z postanowienia artykułu 9 ustęp 2 Państwa-Strony będą respektowały prawo dziecka oraz jego
rodziców do opuszczenia każdego kraju, w tym własnego, oraz powrotu do ich własnego kraju. Prawo
do opuszczenia dowolnego kraju będzie podlegać tylko takim ograniczeniom, które są określone
przez prawo i które są niezbędne dla ochrony bezpieczeństwa narodowego, porządku publicznego,
zdrowia i moralności społecznej lub praw i swobód innych osób, zgodnych z pozostałymi prawami
uznanymi w niniejszej konwencji.
Artykuł 11
1. Państwa-Strony będą podejmowały kroki dla zwalczania nielegalnego transferu dzieci oraz ich
nielegalnego wywozu za granicę.
2. W tym celu Państwa-Strony będą popierały zawieranie odpowiednich umów dwustronnych lub
wielostronnych albo przystępowanie do istniejących już umów.
Artykuł 12
1. Państwa-Strony zapewniają dziecku, które jest zdolne do kształtowania swych własnych poglądów,
prawo do swobodnego wyrażania własnych poglądów we wszystkich sprawach dotyczących dziecka,
przyjmując je z należytą wagą, stosownie do wieku oraz dojrzałość dziecka.
2. W tym celu dziecko będzie miało w szczególności zapewnioną możliwość wypowiadania się w
każdym postępowaniu sądowym i administracyjnym, dotyczącym dziecka, bezpośrednio lub za
pośrednictwem przedstawiciela bądź odpowiedniego organu, zgodnie z zasadami proceduralnymi
prawa wewnętrznego.
Artykuł 13
1. Dziecko będzie miało prawo do swobodnej wypowiedzi; prawo to ma zawierać swobodę
poszukiwania, otrzymywania i przekazywania informacji oraz idei wszelkiego rodzaju, bez względu na
granice, w formie ustnej, pisemnej bądź za pomocą druku, w formie artystycznej lub z
wykorzystaniem każdego innego środka przekazu według wyboru dziecka.
2. Wykonywanie tego prawa może podlegać pewnym ograniczeniom, lecz tylko takim, które są
przewidziane przez prawo i które są konieczne:
a) dla poszanowania praw lub reputacji innych osób albo
b) do ochrony bezpieczeństwa narodowego lub porządku publicznego, bądź zdrowia albo
moralności społecznej.
Artykuł 14
1. Państwa-Strony będą respektowały prawo dziecka do swobody myśli, sumienia i wyznania.
2. Państwa-Strony będą respektowały prawa i obowiązki rodziców lub, w odpowiednich przypadkach,
opiekunów prawnych odnośnie do ukierunkowania dziecka w korzystaniu z jego prawa w sposób
zgodny z rozwijającymi się zdolnościami dziecka.
3. Swoboda wyrażania wyznawanej religii lub przekonań może podlegać tylko takim ograniczeniom,
które są przewidziane prawem i są konieczne do ochrony bezpieczeństwa narodowego i porządku
publicznego, zdrowia lub moralności społecznej bądź podstawowych praw i wolności innych osób.
Artykuł 15
1. Państwa-Strony uznają prawa dziecka do swobodnego zrzeszania się oraz wolności pokojowych
zgromadzeń.
2. Na wykonywanie tych praw nie mogą być nakładane jakiekolwiek ograniczenia, z wyjątkiem tych,
które są zgodne z prawem i które są konieczne w społeczeństwie demokratycznym do zapewnienia
interesów bezpieczeństwa narodowego, porządku publicznego, ochrony zdrowia bądź moralności
społecznej lub ochrony praw i wolności innych osób.
Artykuł 16
1. Żadne dziecko nie będzie podlegało arbitralnej lub bezprawnej ingerencji w sferę jego życia
prywatnego, rodzinnego lub domowego czy w korespondencję ani bezprawnym zamachom na jego
honor i reputację.
2. Dziecko ma prawo do ochrony prawnej przeciwko tego rodzaju ingerencji lub zamachom.
Artykuł 17
Państwa-Strony uznają ważną rolę spełnianą przez środki masowego przekazu i zapewnią, aby dziecko
miało dostęp do informacji oraz materiałów pochodzących z różnorodnych źródeł krajowych i
międzynarodowych, szczególnie do tych, które mają na uwadze jego dobro w wymiarze społecznym,
duchowym i moralnym oraz jego zdrowie fizyczne i psychiczne. W tym celu Państwa-Strony będą:
a) zachęcały środki masowego przekazu do rozpowszechniania informacji i materiałów,
korzystnych dla dziecka w wymiarze społecznym oraz kulturalnym, zgodnie z duchem artykułu
29;
b) zachęcały do rozwoju współpracy międzynarodowej w dziedzinie wytwarzania, wymiany oraz
rozpowszechniania tego rodzaju informacji i materiałów, pochodzących z różnorodnych
kulturowych źródeł krajowych oraz międzynarodowych;
c) zachęcały do wydawania i rozpowszechniania książek dla dzieci;
d) zachęcały środki masowego przekazu, aby w szczególny sposób uwzględniały potrzeby
językowe dzieci należących do mniejszości narodowych lub do rdzennej społeczności;
e) zachęcały do rozwijania odpowiednich kierunków działalności dla ochrony dzieci przed
informacjami i materiałami szkodliwymi z punktu widzenia ich dobra, mając na względzie
postanowienia artykułów 13 i 18.
Artykuł 18
1. Państwa-Strony podejmą wszelkie możliwe starania dla pełnego uznania zasady, że oboje rodzice
ponoszą wspólną odpowiedzialność za wychowanie i rozwój dziecka. Rodzice lub w określonych
przypadkach opiekunowie prawni ponoszą główną odpowiedzialność za wychowanie i rozwój dziecka.
Jak najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka ma być przedmiotem ich największej troski.
2. W celu zagwarantowania i popierania praw zawartych w niniejszej konwencji Państwa-Strony będą
okazywały odpowiednią pomoc rodzicom oraz opiekunom prawnym w wykonywaniu przez nich
obowiązków związanych z wychowywaniem dzieci oraz zapewnią rozwój intytucji, zakładów i usług w
zakresie opieki nad dziećmi.
3. Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie właściwe kroki dla zapewnienia dzieciom pracujących
rodziców prawa do korzystania z usług instytucji i zakładów w zakresie opieki nad dziećmi, do których
są one uprawnione.
Artykuł 19
1. Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie właściwe kroki w dziedzinie ustawodawczej,
administracyjnej, społecznej oraz wychowawczej dla ochrony dziecka przed wszelkimi formami
przemocy fizycznej bądź psychicznej, krzywdy lub zaniedbania bądź złego traktowania lub wyzysku,
w tym wykorzystywania w celach seksualnych, dzieci pozostających pod opieką rodzica(ów),
opiekuna(ów) prawnego(ych) lub innej osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem.
2. Tego rodzaju środki ochronne powinny obejmować, tam gdzie jest to właściwe, skuteczne
przedsięwzięcia w celu stworzenia programów socjalnych dla realizacji pomocy dziecku oraz osobom
sprawującym opiekę nad dzieckiem, jak również innych form działań prewencyjnych dla ustalania,
informowania, wszczynania i prowadzenia śledztwa, postępowania, notowania wymienionych wyżej
przypadków niewłaściwego traktowania dzieci oraz tam, gdzie jest to właściwe - ingerencję sądu.
Artykuł 20
1. Dziecko pozbawione czasowo lub na stałe swego środowiska rodzinnego lub gdy ze względu na
swoje dobro nie może pozostawać w tym środowisku, będzie miało prawo do specjalnej ochrony i
pomocy ze strony państwa.
2. Państwa-Strony zgodnie ze swym prawem wewnętrznym zapewnią takiemu dziecku opiekę
zastępczą.
3. Tego rodzaju opieka może obejmować, między innymi, umieszczenie w rodzinie zastępczej, Kafala w
prawie islamskim, adopcję lub - gdy jest to niezbędne - umieszczenie w odpowiedniej instytucji
powołanej do opieki nad dziećmi. Przy wyborze odpowiednich rozwiązań należy w sposób właściwy
uwzględnić wskazania w zachowaniu ciągłości w wychowaniu dziecka oraz jego tożsamości etnicznej,
religijnej, kulturowej i językowej.
Artykuł 21
Państwa-Strony uznające i/lub dopuszczające system adopcji zapewnią, aby dobro dziecka było celem
najwyższym, i będą:
a) czuwać, aby adopcja dziecka odbywała się tylko z upoważnienia kompetentnych władz, które
będą decydować - zgodnie z obowiązującym prawem i postępowaniem oraz na podstawie
wszelkich stosownych i wiarygodnych informacji - o tym, że adopcja jest dopuszczalna ze
względu na sytuację dziecka w odniesieniu do rodziców, krewnych i opiekunów prawnych, oraz -
w przypadku gdy jest to wymagane - aby osoby zainteresowane świadomie wyraziły zgodę na
adopcję po przeprowadzeniu z nimi niezbędnych konsultacji;
b) traktować adopcję związaną z przeniesieniem dziecka do innego kraju jako zastępczy środek
opieki nad dzieckiem, jeżeli nie może być ono umieszczone w rodzinie zastępczej lub adopcyjnej
albo nie można mu zapewnić w żaden inny odpowiedni sposób opieki w kraju jego pochodzenia;
c) dbać o to, aby dziecko adoptowane do innego kraju miało zabezpieczenie gwarancyjne i poziom
życia odpowiednie do tych, które byłyby zapewnione w przypadku adopcji krajowej;
d) podejmować wszelkie właściwe kroki dla zapewnienia, aby w przypadku adopcji do innego kraju
osoby w niej zaangażowane nie uzyskały z tego powodu niestosownych korzyści finansowych;
e) sprzyjać osiąganiu celów niniejszego artykułu, tam gdzie jest to stosowne, przez zawieranie
dwustronnych lub wielostronnych porozumień lub umów, a także dążyć w ich ramach do
zapewnienia, aby umieszczenie dziecka w innym kraju odbywało się za pośrednictwem
kompetentnych władz lub organów.
Artykuł 22
1. Państwa-Strony podejmą właściwe kroki dla zapewnienia, aby dziecko, które ubiega się o status
uchodźcy bądź jest uważane za uchodźcę w świetle odpowiednich przepisów prawa
międzynarodowego lub wewnętrznego stosowanego postępowania, w przypadku gdy występuje
samo lub towarzyszą mu rodzice bądź inna osoba, otrzymało odpowiednią ochronę i pomoc
humanitarną przy korzystaniu z odpowiednich praw zawartych w niniejszej konwencji lub innych
międzynarodowych aktach dotyczących praw człowieka oraz innych dokumentach w sprawach
humanitarnych, których wspomniane Państwa są Stronami.
2. W tym celu Państwa-Strony zapewnią, w stopniu, jaki uznają za właściwy, współdziałanie w
wysiłkach podejmowanych przez Narody Zjednoczone i inne kompetentne organizacje
międzyrządowe oraz pozarządowe, współpracujące z Narodami Zjednoczonymi, dla udzielenia
ochrony i pomocy takiemu dziecku oraz odnalezienia jego rodziców lub innych członków rodziny
dziecka uchodźcy w celu uzyskania informacji niezbędnych do ponownego połączenia go z rodziną.
W przypadkach gdy nie można odnaleźć rodziców ani innych członków rodziny, dziecko zostanie
otoczone taką samą opieką, jak dziecko pozbawione stale bądź czasowo swojego otoczenia
rodzinnego z jakichkolwiek przyczyn, zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji.
Artykuł 23
1. Państwa-Strony uznają, że dziecko psychicznie lub fizycznie niepełnosprawne powinno mieć
zapewnioną pełnię normalnego życia w warunkach gwarantujących mu godność, umożliwiających
osiągnięcie niezależności oraz ułatwiających aktywne uczestnictwo dziecka w życiu społeczeństwa.
2. Państwa-Strony uznają prawo dziecka niepełnosprawnego do szczególnej troski i będą sprzyjały oraz
zapewniały, stosownie do dostępnych środków, rozszerzanie pomocy udzielanej uprawnionym do
niej dzieciom oraz osobom odpowiedzialnym za opiekę nad nimi. Pomoc taka będzie udzielana na
wniosek tych osób i będzie stosowna do warunków dziecka oraz sytuacji rodziców lub innych osób,
które się nim opiekują.
3. Uznając szczególne potrzeby dziecka niepełnosprawnego, pomoc, o której mowa w ustępie 2
niniejszego artykułu, będzie udzielana bezpłatnie tam, gdzie jest to możliwe, z uwzględnieniem
zasobów finansowych rodziców bądź innych osób opiekujących się dzieckiem, i ma zapewnić, aby
niepełnosprawne dziecko posiadało skuteczny dostęp do oświaty, nauki, opieki zdrowotnej, opieki
rehabilitacyjnej, przygotowania zawodowego oraz możliwości rekreacyjnych, realizowany w sposób
prowadzący do osiągnięcia przez dziecko jak najwyższego stopnia zintegrowania ze
społeczeństwem oraz osobistego rozwoju, w tym jego rozwoju kulturalnego i duchowego.
4. Państwa-Strony będą sprzyjać, w duchu współpracy międzynarodowej, wymianie odpowiednich
informacji w zakresie profilaktyki zdrowotnej oraz leczenia medycznego, psychologicznego i
funkcjonalnego dzieci niepełnosprawnych, w tym rozpowszechnianiu i umożliwianiu dostępu do
informacji dotyczących metod rehabilitacji oraz kształcenia i przygotowania zawodowego, w celu
umożliwienia Państwom-Stronom poprawy ich możliwości i kwalifikacji oraz w celu wzbogacenia ich
doświadczeń w tych dziedzinach. W związku z tym potrzeby krajów rozwijających się będą
uwzględniane w sposób szczególny.
Artykuł 24
1. Państwa-Strony uznają prawo dziecka do jak najwyższego poziomu zdrowia i udogodnień w zakresie
leczenia chorób oraz rehabilitacji zdrowotnej. Państwa-Strony będą dążyły do zapewnienia, aby
żadne dziecko nie było pozbawione prawa dostępu do tego rodzaju opieki zdrowotnej.
2. Państwa-Strony będą dążyły do pełnej realizacji tego prawa, a w szczególności podejmą niezbędne
kroki w celu:
a) zmniejszenia śmiertelności wśród noworodków i dzieci;
b) zapewnienia udzielania koniecznej pomocy oraz opieki zdrowotnej wszystkim dzieciom, ze
szczególnym uwzględnieniem rozwoju podstawowej opieki zdrowotnej;
c) zwalczania chorób i niedożywienia, w tym - w ramach podstawowej opieki zdrowotnej - przez
wykorzystanie między innymi łatwo dostępnych technik oraz przez dostarczanie odpowiednich
pożywnych produktów żywnościowych i wody pitnej, z uwzględnieniem niebezpieczeństwa oraz
ryzyka zanieczyszczenia środowiska naturalnego;
d) zapewnienia matkom właściwej opieki zdrowotnej w okresie przed i po urodzeniu dziecka;
e) zapewnienia, aby wszystkie grupy społeczne, w szczególności rodzice oraz dzieci, były
informowane i posiadały dostęp do oświaty oraz otrzymywały wsparcie w korzystaniu z
podstawowej wiedzy w zakresie zdrowia dziecka i karmienia, korzyści z karmienia piersią, higieny
i warunków zdrowotnych otoczenia, a także zapobiegania wypadkom;
f) rozwoju profilaktycznej opieki zdrowotnej, poradnictwa dla rodziców oraz wychowania i usług w
zakresie planowania rodziny.
3. Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie właściwe i skuteczne kroki na rzecz zniesienia
tradycyjnych praktyk przynoszących szkodę zdrowiu dziecka.
4. Państwa-Strony zobowiązują się działać na rzecz sprzyjania i zachęcania do rozwoju współpracy
międzynarodowej w celu stopniowego osiągania pełnej realizacji praw uznanych w niniejszym
artykule. W związku z tym szczególna uwaga będzie zwrócona na potrzeby krajów rozwijających się.
Artykuł 25
Państwa-Strony uznają prawo dziecka, umieszczonego przez kompetentne władze w zakładzie w celach
opieki, ochrony bądź leczenia w zakresie zdrowia fizycznego lub psychicznego, do okresowego
przeglądu leczenia dziecka i wszelkich innych okoliczności odnoszących się do jego umieszczenia w
zakładzie.
Artykuł 26
1. Państwa-Strony będą uznawać prawo każdego dziecka do korzystania z systemu zabezpieczenia
społecznego, w tym ubezpieczeń socjalnych, oraz będą podejmowały niezbędne kroki do osiągnięcia
pełnej realizacji tego prawa zgodnie z ich prawem wewnętrznym.
2. Tam gdzie jest to możliwe, powyższe świadczenia powinny być zabezpieczone z uwzględnieniem
zasobów i warunków życia dziecka oraz osób odpowiedzialnych za jego utrzymanie, jak również
wszelkich innych okoliczności, odnoszących się do stosowania realizacji świadczeń wnioskowanych
przez dziecko lub w jego imieniu.
Artykuł 27
1. Państwa-Strony uznają prawo każdego dziecka do poziomu życia odpowiadającego jego rozwojowi
fizycznemu, psychicznemu, duchowemu, moralnemu i społecznemu.
2. Rodzice (rodzic) lub inne osoby odpowiedzialne za dziecko ponoszą główną odpowiedzialność za
zabezpieczenie, w ramach swych możliwości, także finansowych, warunków życia niezbędnych do
rozwoju dziecka.
3. Państwa-Strony, zgodnie z warunkami krajowymi oraz odpowiednio do swych środków, będą
podejmowały właściwe kroki dla wspomagania rodziców lub innych osób odpowiedzialnych za
dziecko w realizacji tego prawa oraz będą udzielały, w razie potrzeby, pomocy materialnej oraz
innych programów pomocy, szczególnie w zakresie żywności, odzieży i mieszkań.
4. Państwa-Strony podejmą wszelkie właściwe kroki dla zapewnienia łożenia na utrzymanie dziecka ze
strony rodziców lub innych osób ponoszących odpowiedzialność finansową za dziecko, zarówno na
terenie Państwa-Strony, jak i za granicą. W szczególnych wypadkach, gdy osoba ponosząca
odpowiedzialność finansową za dziecko mieszka w państwie innym niż dziecko, Państwa-Strony
będą dążyły do przystąpienia do umów międzynarodowych lub do zawarcia takich umów, jak również
do zawierania odpowiednich porozumień.
Artykuł 28
1. Państwa-Strony uznają prawo dziecka do nauki i w celu stopniowego realizowania tego prawa na
zasadzie równych szans, w szczególności:
a) uczynią nauczanie podstawowe obowiązkowym i bezpłatnym dla wszystkich;
b) będą popierać rozwój różnorodnych form szkolnictwa średniego, zarówno ogólnokształcącego,
jak i zawodowego, uczynią je dostępnymi dla każdego dziecka oraz podejmą odpowiednie kroki,
takie jak wprowadzenie bezpłatnego nauczania oraz udzielanie w razie potrzeby pomocy
finansowej;
c) za pomocą wszelkich właściwych środków uczynią szkolnictwo wyższe dostępnym dla
wszystkich na zasadzie zdolności;
d) udostępnią wszystkim dzieciom informacje i poradnictwo szkolne i zawodowe;
e) podejmą kroki na rzecz zapewnienia regularnego uczęszczania do szkół oraz zmniejszenia
wskaźnika porzucania nauki.
2. Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie właściwe środki zapewniające, aby dyscyplina szkolna
była stosowana w sposób zgodny z ludzką godnością dziecka i z niniejszą konwencją.
3. Państwa-Strony będą popierały i rozwijały międzynarodową współpracę w dziedzinie oświaty, w
szczególności w celu przyczyniania się do zlikwidowania ignorancji i analfabetyzmu na świecie oraz
ułatwienia dostępu do wiedzy naukowo-technicznej i nowoczesnych metod nauczania. W tym
zakresie należy w szczególności uwzględnić potrzeby krajów rozwijających się.
Artykuł 29
1. Państwa-Strony są zgodnie, że nauka dziecka będzie ukierunkowana na:
a) rozwijanie w jak najpełniejszym zakresie osobowości, talentów oraz zdolności umysłowych i
fizycznych dziecka;
b) rozwijanie w dziecku szacunku dla praw człowieka i podstawowych swobód oraz dla zasad
zawartych w Karcie Narodów Zjednoczonych;
c) rozwijanie w dziecku szacunku dla jego rodziców, jego tożsamości kulturowej, języka i wartości,
dla wartości narodowych kraju, w którym mieszka dziecko, kraju, z którego dziecko pochodzi, jak
i dla innych kultur;
d) przygotowanie dziecka do odpowiedniego życia w wolnym społeczeństwie, w duchu zrozumienia,
pokoju, tolerancji, równości płci oraz przyjaźni pomiędy wszystkimi narodami, grupami etnicznymi,
narodowymi i religijnymi oraz osobami rdzennego pochodzenia;
e) rozwijanie w dziecku poszanowania środowiska naturalnego.
2. Żadne postanowienie niniejszego artykułu lub artykułu 28 nie może być interpretowane w sposób
naruszający wolność osób fizycznych lub ciał zbiorowych do zakładania i prowadzenia instytucji
oświatowych, z zastrzeżeniem przestrzegania zasad wyrażonych w ustępie 1 niniejszego artykułu
oraz wymogów, aby kształcenie w tego typu instytucjach odpowiadało minimalnym standardom, które
określi dane państwo.
Artykuł 30
W tych państwach, w których istnieją mniejszości etniczne, religijne lub językowe bądź osoby
pochodzenia rdzennego, dziecku należącemu do takiej mniejszości lub dziecku pochodzenia rdzenego
nie można odmówić prawa do posiadania i korzystania z własnej kultury, do wyznawania i praktykowania
swojej religii lub do używania własnego języka, łącznie z innymi członkami jego grupy.
Artykuł 31
1. Państwa-Strony uznają prawo dziecka do wypoczynku i czasu wolnego, do uczestniczenia w
zabawach i zajęciach rekreacyjnych, stosownych do wieku dziecka, oraz do nieskrępowanego
uczestniczenia w życiu kulturalnym i artystycznym.
2. Państwa-Strony będą przestrzegały oraz popierały prawo dziecka do wszechstronnego uczestnictwa
w życiu kulturalnym i artystycznym oraz będą sprzyjały tworzeniu właściwych i równych sposobności
dla działalności kulturalnej, artystycznej, rekreacyjnej oraz w zakresie wykorzystania czasu wolnego.
Artykuł 32
1. Państwa-Strony uznają prawo dziecka do ochrony przed wyzyskiem ekonomicznym, przed
wykonywaniem pracy, która może być niebezpieczna lub też może kolidować z kształceniem dziecka,
bądź może być szkodliwa dla zdrowia dziecka lub jego rozwoju fizycznego, umysłowego, duchowego,
moralnego lub społecznego.
2. Państwa-Strony będą podejmowały kroki ustawodawcze, administracyjne, socjalne oraz środki w
dziedzinie oświaty dla zapewnienia realizacji postanowień niniejszego artykułu. W tym celu, mając na
uwadze odnośne postanowienia innych dokumentów międzynarodowych, Państwa-Strony w
szczególności:
a) ustanowią minimalny poziom lub poziomy wiekowe dla ubiegania się o podjęcie pracy;
b) ustanowią właściwe przepisy odnośnie do wymiaru czasowego oraz warunków zatrudnienia;
c) ustanowią odpowiednie kary lub inne sankcje do zapewnienia skutecznego stosowania
niniejszego artykułu.
Artykuł 33
Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie odpowiednie kroki, w tym środki ustawodawcze,
administracyjne, socjalne oraz środki w dziedzinie oświaty, w celu zapewnienia ochrony dzieci przed
nielegalnym używaniem środków narkotycznych i substancji psychotropowych, zgodnie z ich
zdefiniowaniem w odpowiednich umowach międzynarodowych, oraz w celu zapobiegania
wykorzystywaniu dzieci do nielegalnej produkcji tego typu substancji i handlu nimi.
Artykuł 34
Państwa-Strony zobowiązują się do ochrony dzieci przed wszelkimi formami wyzysku seksualnego i
nadużyć seksualnych, Dla osiągnięcia tych celów Państwa-Strony podejmą w szczególności wszelkie
właściwe kroki o zasięgu krajowym, dwustronnym oraz wielostronnym dla przeciwdziałania:
a) nakłanianiu lub zmuszaniu dziecka do jakichkolwiek nielegalnych działań seksualnych;
b) wykorzystywaniu dzieci do prostytucji lub innych nielegalnych praktyk seksualnych;
c) wykorzystywaniu dzieci w pornograficznych przedstawieniach i materiałach.
Artykuł 35
Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie kroki o zasięgu krajowym, dwustronnym oraz wielostronnym
dla przeciwdziałania uprowadzeniom, sprzedaży bądź handlowi dziećmi, dokonywanych dla
jakichkolwiek celów i w jakiejkolwiek formie.
Artykuł 36
Państwa-Strony będą bronić dziecko przed wszelkimi innymi formami wyzysku, w jakimkolwiek aspekcie
naruszającymi dobro dziecka,
Artykuł 37
Państwa-Strony zapewnią, aby:
a) żadne dziecko nie podlegało torturowaniu bądź okrutnemu, nieludzkiemu czy poniżającemu
traktowaniu lub karaniu. Ani kara śmierci, ani kara dożywotniego więzienia bez możliwości
wcześniejszego zwolnienia nie może zostać orzeczona wobec osoby w wieku poniżej
osiemnastu lat za popełnione przez nią przestępstwa;
b) żadne dziecko nie zostało pozbawione wolności w sposób bezprawny lub arbitralny.
Aresztowanie, zatrzymanie lub uwięzienie dziecka powinno być zgodne z prawem i może być
zastosowane jedynie jako środek ostateczny i na możliwie najkrótszy czas;
c) każde dziecko pozbawione wolności było traktowane humanitarnie i z poszanowaniem wrodzonej
godności jednostki ludzkiej, w sposób uwzględniający potrzeby osoby w danym wieku. W
szczególności każde dziecko pozbawione wolności zostanie odseparowane od osób dorosłych,
jeśli tylko rozwiązanie odwrotne nie będzie uznane za zgodne z najwyższym dobrem dziecka,
oraz będzie miało prawo utrzymywać kontakty ze swoją rodziną poprzez korespondencję i wizyty,
z wyłączeniem sytuacji wyjątkowych;
d) każde dziecko pozbawione wolności miało prawo do uzyskania niezwłocznego dostępu do
prawnej lub innej odpowiedzialnej pomocy, jak również prawo do kwestionowania legalności
pozbawienia go wolności przed sądem lub inną kompetentną, niezawisłą i bezstronną władzą
oraz domagania się uzyskania szybkiej decyzji w tej sprawie.
Artykuł 38
1. Państwa-Strony zobowiązują się respektować i nakazać respektowanie norm międzynarodowego
prawa humanitarnego mających zastosowanie do nich w przypadku konfliktu zbrojnego i
odnoszących się do dzieci.
2. Państwa-Strony podejmą wszelkie możliwe kroki dla zapewnienia, aby osoby, które nie osiągnęły
wieku piętnastu lat, nie brały bezpośredniego udziału w działaniach zbrojnych.
3. Państwa-Strony będą powstrzymywały się przed rekrutowaniem do swoich sił zbrojnych jakiejkolwiek
osoby, która nie osiągnęła wieku piętnastu lat. Przeprowadzając rekrutację spośród osób, które
osiągnęły wiek piętnastu lat, lecz nie osiągnęły jeszcze osiemnastu lat, Państwa-Strony będą starały
się brać pod uwagę w pierwszej kolejności osoby starsze wiekiem.
4. Zgodnie ze swoimi zobowiązaniami, wynikającymi z międzynarodowego prawa humanitarnego do
ochrony ludności cywilnej w konfliktach zbrojnych, Państwa-Strony będą stosowały wszelkie możliwe
do realizacji środki dla zapewnienia ochrony i opieki nad dziećmi dotkniętymi przez konflikt zbrojny.
Artykuł 39
Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie właściwe kroki dla ułatwienia przebiegu rehabilitacji
fizycznej i psychicznej oraz reintegracji społecznej dziecka, które padło ofiarą jakiejkolwiek formy
zaniedbania, wyzysku lub wykorzystania, torturowania lub jakiejkolwiek innej formy okrutnego,
nieludzkiego czy poniżającego traktowania albo karania bądź konfliktu zbrojnego. Taka rehabilitacja czy
reintegracja przebiegać będzie w środowisku, które sprzyja zdrowiu, zapewnieniu własnego szacunku i
godności dziecka.
Artykuł 40
1. Państwa-Strony uznają prawo każdego dziecka podejrzanego, oskarżonego bądź uznanego winnym
pogwałcenia prawa karnego do traktowania w sposób sprzyjający poczuciu godności i wartości
dziecka, które umacnia w nim poszanowanie podstawowych praw i wolności innych osób oraz
uwzględnia wiek dziecka i celowość sprzyjania jego reintegracji dla podjęcia przez nie konstruktywnej
roli w społeczeństwie.
2. W tym celu, a także uwzględniając odpowiednie postanowienia dokumentów międzynarodowych,
Państwa-Strony zapewnią w szczególności:
a) aby żadne dziecko nie było podejrzane, oskarżane bądź uznawane winnym pogwałcenia prawa
karnego poprzez działanie lub zaniechanie, które nie było zabronione przez prawo wewnętrzne
bądź międzynarodowe w momencie jego dokonania;
b) każdemu dziecku, które podejrzewa się, oskarża lub uznaje winnym pogwałcenia prawa karnego,
przynajmniej następujące gwarancje:
i. przyznanie domniemania niewinności do chwili udowodnienia winy zgodnie z prawem;
ii. Niezwłoczne bezpośrednie poinformowanie go o stawianych mu zarzutach lub, w
odpowiednich przypadkach, za pośrednictwem jego rodziców albo opiekuna prawnego
oraz zapewnienie prawnej lub innej pomocy w przygotowaniu i prezentowaniu jego
obrony;
iii. rozpatrzenie sprawy bez zwłoki i przez niezawisłą i bezstronną władzę bądź organ
sądowy w uczciwym procesie, przeprowadzonym zgodnie z prawem, zabezpieczeniem
prawnej lub innej właściwej pomocy oraz w obecności jego rodziców lub opiekunów
prawnych, jeśli tylko nie będzie to uważane za niezgodne z najwyższym interesem
dziecka z uwagi na jego wiek lub sytuację;
iv. niestosowanie przymusu do składania zeznań lub przyznania do winy; przesłuchiwanie
świadków ze strony przeciwnej i równoprawne uczestniczenie w przesłuchiwaniu
świadków w jego imieniu;
v. w przypadku uznania winnym pogwałcenia prawa karnego, posiadanie prawa odwołania
się od tego orzeczenia oraz innych związanych z nim środków do wyższej, kompetentnej,
niezawisłej i bezstronnej władzy lub organu sądowego, zgodnie z prawem;
vi. zapewnienie bezpłatnej pomocy tłumacza, jeśli dziecko nie rozumie bądź nie mówi w
danym języku;
vii. pełne poszanowanie spraw z zakresu życia osobistego we wszystkich etapach
procesowych.
3. Państwa-Strony będą sprzyjały tworzeniu praw, procedur organów oraz instytucji odnoszących się
specjalnie do dzieci podejrzanych, oskarżonych bądź uznawanych winnymi pogwałcenia prawa
karnego, a w szczególności:
a) ustanowieniu minimalnej granicy wieku, poniżej której dzieci będą posiadały domniemanie
niezdolności do naruszenia prawa karnego;
b) w przypadku gdy jest to właściwe i celowe, stosowaniu innych środków postępowania z takimi
dziećmi, bez uciekania się do postępowania sądowego, pod warunkiem pełnego poszanowania
praw człowieka i gwarancji prawnych.
4. Różnorodność przedsięwzięć, takich jak opieka, poradnictwo, nadzór, probacja, umieszczenie w
rodzinie zastępczej, programy edukacyjne i szkolenia zawodowego, oraz inne rozwiązania
alternatywne do opieki instytucjonalnej będą dostępne dla zapewnienia właściwego postępowania z
dziećmi, w sposób właściwy dla ich dobra, a także proporcjonalny zarówno w stosunku do
okoliczności, jak i do popełnionego wykroczenia.
Artykuł 41
Niniejsza konwencja w żaden sposób nie narusza postanowień, które w większym stopniu sprzyjają
realizacji praw dziecka i które mogą być zawarte w:
a) prawie Państwa-Strony lub
b) prawie międzynarodowym obowiązującym to Państwo.
CZĘŚĆ II
Artykuł 42
Państwa-Strony zobowiązują się do szerzenia informacji o zasadach i postanowieniach niniejszej
konwencji zarówno wśród dorosłych, jak i dzieci, wykorzystując do tego celu będące w ich dyspozycji
środki.
Artykuł 43
1. W celu badania postępów dokonywanych przez Państwa-Strony w realizacji zobowiązań
przewidzianych w niniejszej konwencji ustanawia się Komitet Praw Dziecka, który będzie wykonywał
wskazane niżej funkcje.
2. Komitet będzie składał się z dziesięciu ekspertów, reprezentujących wysoki poziom moralny i
posiadających uznane kompetencje w dziedzinie, której dotyczy niniejsza konwencja. Członkowie
Komitetu będą wybierani przez Państwa-Strony spośród ich obywateli i będą występowali osobiście,
z uwzględnieniem sprawiedliwego podziału geograficznego oraz zasadniczych systemów prawnych.
3. Członkowie Komitetu będą wybierani w tajnym głosowaniu z listy osób wyznaczonych przez
Państwa-Strony. Każde Państwo może wyznaczyć jedną osobę spośród swoich obywateli.
4. Wstępne wybory do Komitetu odbędą się nie później niż po upływie sześciu miesięcy od daty wejścia
w życie niniejszej konwencji, a następnie co dwa lata. Co najmniej na cztery miesiące przed terminem
każdych wyborów Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych wystosuje list do Państw-Stron,
prosząc je o podanie nazwisk wyznaczonych przez nie osób w ciągu dwóch miesięcy. Sekretarz
Generalny przygotuje następnie listę wszystkich osób w ten sposób wyznaczonych, ułożoną w
porządku alfabetycznym, ze wskazaniem państwa, przez które zostali wyznaczeni, i przedłoży ją
Państwom-Stronom niniejszej konwencji.
5. Wybory będą się odbywały na spotkaniach Państw-Stron, zwołanych przez Sekretarza Generalnego
w siedzibie Narodów Zjednoczonych. Na tych spotkaniach, na których quorum będzie stanowiło dwie
trzecie Państw-Stron, osoby, które otrzymają największą liczbę głosów oraz absolutną większość
głosów obecnych i biorących udział w głosowaniu przedstawicieli Państw-Stron, zostaną wybrane na
członków Komitetu.
6. Członkowie Komitetu wybierani będą na okres czterech lat. Będą oni mogli zostać wybrani ponownie,
jeśli znów zostaną wyznaczeni. Kadencja pięciu spośród członków wybranych w pierwszych
wyborach wygaśnie po upływie dwóch lat; niezwłocznie po pierwszych wyborach nazwiska owych
pięciu członków zostaną wybrane drogą losowania przez przewodniczącego spotkania.
7. W przypadku śmierci członka Komitetu, jego rezygnacji lub jego oświadczenia, że z jakiegokolwiek
innego powodu nie może wypełnić obowiązków członka Komitetu, Państwo-Strona, które wyznaczyło
danego członka, wyznaczy za zgodą Komitetu innego eksperta spośród swoich obywateli na okres
pozostały do końca kadencji.
8. Komitet ustanowi swoje własne zasady procedury.
9. Komitet wybiera swych funkcjonariuszy na okres dwóch lat.
10. Posiedzenia Komitetu będą odbywały się zwykle w siedzibie Narodów Zjednoczonych lub w innym
dogodnym miejscu określonym przez Komitet. Komitet będzie odbywał posiedzenia zasadniczo
corocznie. Czas trwania posiedzeń Komitetu będzie określony oraz poddawany weryfikacji, gdy
zajdzie taka potrzeba, na spotkaniu Państw-Stron niniejszej konwencji, za zgodą Zgromadzenia
Ogólnego.
11. Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych zapewni niezbędny personel oraz warunki do
skutecznego wypełniania przez Komitet funkcji nałożonych przez niniejszą konwencję.
12. Za zgodą Zgromadzenia Ogólnego członkowie Komitetu utworzonego na mocy niniejszej konwencji
otrzymywać będą honoraria z funduszy Narodów Zjednoczonych na okres i na warunkach
określanych przez Zgromadzenie.
Artykuł 44
1. Państwa-Strony zobowiązują się do przedkładania Komitetowi za pośrednictwem Sekretarza
Generalnego Narodów Zjednoczonych sprawozdań odnośnie do środków stosowanych przez nie do
realizacji praw zawartych w konwencji oraz postępów w korzystaniu z tych praw:
a) w ciągu dwóch lat po wejściu w życie konwencji dla danego państwa;
b) następnie co pięć lat.
2. Sprawozdania przedkładane na mocy niniejszego artykułu wskazywać będą na czynniki oraz na
ewentualne trudności wpływające na stopień wypełnienia zobowiązań wynikających z niniejszej
konwencji. Sprawozdania będą zawierały także odpowiednie informacje zapewniające Komitetowi
pełną wiedzę na temat wprowadzenia w życie postanowień konwencji w danym kraju.
3. Państwo-Strona, które przedłożyło Komitetowi wszechstronne sprawozdanie pierwotne, nie musi już
w swoich następnych sprawozdaniach, przedkładanych zgodnie z ustępem 1 pkt b), powtarzać
podstawowych informacji, które podane były uprzednio.
4. Komitet może zażądać od Państw-Stron dalszych informacji odnoszących się do wprowadzenia w
życie konwencji.
5. Komitet będzie przedkładał Zgromadzeniu Ogólnemu Narodów Zjednoczonych za pośrednictwem
Rady Gospodarczo-Społecznej, co dwa lata, sprawozdania ze swojej działalności.
6. Państwa-Strony będą szeroko udostępniały opinii publicznej swych krajów te sprawozdania.
Artykuł 45
Dla ułatwienia skutecznego wprowadzenia w życie niniejszej konwencji oraz stworzenia korzystnych
warunków do współpracy międzynarodowej w dziedzinie, której ona dotyczy:
a) agencje wyspecjalizowane, Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci oraz inne organy
Narodów Zjednoczonych będą uprawnione do uczestniczenia poprzez swoich przedstawicieli
przy omawianiu wprowadzania w życie tych postanowień niniejszej konwencji, które wchodzą w
zakres ich kompetencji. Komitet może poprosić agencje wyspecjalizowane, Fundusz Narodów
Zjednoczonych na rzecz Dzieci i inne kompetentne organy, jeśli uzna to za stosowne, o
udzielenie specjalistycznych porad odnośnie do wprowadzania w życie konwencji w kwestiach
wchodzących w zakres ich kompetencji. Komitet może poprosić agencje wyspecjalizowane,
Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci i inne organy Narodów Zjednoczonych o
przedłożenie sprawozdań dotyczących wprowadzenia w życie konwencji w tych dziedzinach,
które wchodzą w zakres ich działalności;
b) Komitet będzie przekazywał, jeśli uzna to za stosowne, agencjom wyspecjalizowanym,
Funduszowi Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci i innym właściwym organom wszelkie
sprawozdania Państw-Stron, zawierające prośbę lub wskazujące na potrzebę w zakresie
doradztwa technicznego bądź pomocy, łącznie z ewentualnymi uwagami i sugestiami Komitetu
odnośnie do owych próśb lub wskazań;
c) Komitet może zalecić Zgromadzeniu Ogólnemu zwrócenie się do Sekretarza Generalnego o
zainicjowanie w jego imieniu badań konkretnych problemów odnoszących się do praw dziecka;
d) Komitet może uczynić sugestie i ogólne zalecenia w oparciu o otrzymywane informacje, zgodnie
z artykułem 44 i 45 niniejszej konwencji. Sugestie te i ogólne zalecenia będą przekazywane
zainteresowanemu Państwu-Stronie i podawane do wiadomości Zgromadzenia Ogólnego,
łącznie z ewentualnymi uwagami Państw-Stron.
CZĘŚĆ III
Artykuł 46
Niniejsza konwencja będzie otwarta do podpisania przez wszystkie państwa.
Artykuł 47
Niniejsza konwencja podlega ratyfikacji. Dokumenty ratyfikacyjne składane będą u Sekretarza
Generalnego Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 48
Każde państwo będzie mogło przystąpić do niniejszej konwencji. Dokumenty przystąpienia będą
składane u Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 49
1. Niniejsza konwencja wejdzie w życie trzydziestego dnia, licząc od daty złożenia u Sekretarza
Generalnego Narodów Zjednoczonych dwudziestego dokumentu ratyfikacyjnego lub przystąpienia.
2. W stosunku do każdego Państwa, które dokona ratyfikacji lub przystąpienia do konwencji, po
złożeniu dwudziestego dokumentu ratyfikacyjnego lub przystąpienia, konwencja wejdzie w życie
trzydziestego dnia, licząc od daty złożenia przez dane Państwo swojego dokumentu ratyfikacyjnego
lub przystąpienia.
Artykuł 50
1. Każde Państwo-Strona może zaproponować poprawkę i wnieść ją do Sekretarza Generalnego
Narodów Zjednoczonych. Sekretarz Generalny zakomunikuje następnie o zaproponowanej
poprawce Państwom-Stronom, łącznie z wnioskiem o wskazanie, czy są one za zwołaniem
konferencji Państw-Stron, mającej na celu rozważenie i przeprowadzenie głosowania nad propozycją.
W przypadku gdy w ciągu czterech miesięcy od daty takiego powiadomienia co najmniej jedna trzecia
Państw-Stron wypowie się za zwołaniem takiej konferencji, Sekretarz Generalny zwoła taką
konferencję pod auspicjami Narodów Zjednoczonych. Każda poprawka przyjęta większością głosów
Państw-Stron obecnych i biorących udział w głosowaniu podlegać będzie zatwierdzeniu przez
Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych.
2. Poprawka przyjęta w sposób zgodny z ustępem 1 niniejszego artykułu wchodzi w życie po
zatwierdzeniu przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych i przyjęciu większością dwóch
trzecich Państw-Stron.
3. Poprawka, po wejściu w życie, będzie miała moc wiążącą dla tych Państw-Stron, które się za nią
opowiedziały; pozostałe Państwa-Strony natomiast obowiązują nadal postanowienia konwencji oraz
wszelkie wcześniejsze poprawki, jeśli zostały one przez te Państwa przyjęte.
Artykuł 51
1. Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych będzie przyjmować oraz rozsyłać do wszystkich
Państw-Stron teksty zastrzeżeń dokonanych przez Państwa podczas ratyfikacji lub przystąpienia.
2. Nie będzie dopuszczalne zastrzeżenie pozostające w sprzeczności z przedmiotem i celem niniejszej
konwencji.
3. Zastrzeżenie może zostać wycofane w dowolnym czasie w drodze notyfikacji tego faktu, złożonej na
ręce Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych, który następnie powiadomi o tym wszystkie
Państwa-Strony konwencji. Taka notyfikacja odniesie skutek w dniu otrzymania jej przez Sekretarza
Generalnego.
Artykuł 52
Państwo-Strona może wypowiedzieć konwencję w drodze pisemnej notyfikacji złożonej na ręce
Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych. Wypowiedzenie nabiera mocy po upływie jednego
roku od daty przyjęcia notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.
Artykuł 53
Depozytariuszem niniejszej konwencji jest Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 54
Oryginał niniejszej konwencji, którego teksty sporządzone w językach angielskim, arabskim, chińskim,
francuskim, hiszpańskim oraz rosyjskim są jednakowo autentyczne, zostanie zdeponowany u Sekretarza
Generalnego Narodów Zjednoczonych.
Na dowód czego niżej podpisani pełnomocnicy, w należyty sposób upełnomocnieni przez swe Rządy,
złożyli podpis pod niniejszą konwencją.
Po zaznajomieniu się z powyższą konwencją w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że:
-została ona uznana za słuszną w całości,
-jest ona przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona, z zastrzeżeniami wskazanymi w załączniku do
niniejszego aktu,
-będzie ona niezmienne zachowywana.
Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.
Dano w Warszawie dnia 30 kwietnia 1991 r.
ZAŁĄCZNIK
Zastrzeżenia
Ratyfikując Konwencję o prawach dziecka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów
Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., Rzeczpospolita Polska w oparciu o postanowienie artykułu 51
ustęp 1 tej konwencji zgłasza następujące zastrzeżenia:
• W odniesieniu do artykułu 7 konwencji: Rzeczpospolita Polska zastrzega, że prawo dziecka
przysposobionego do poznania rodziców naturalnych będzie podlegało ograniczeniu poprzez
obowiązywanie rozwiązań prawnych umożliwiających przysposabiającym zachowanie tajemnicy
pochodzenia dziecka.
• granicy wieku, od której dopuszczalne jest powoływanie do służby wojskowej lub podobnej oraz
uczestnictwo w działaniach zbrojnych, rozstrzyga prawo Rzeczypospolitej Polskiej. Granica ta
nie może być niższa niż przewidziana w artykule 38 konwencji.
Deklaracje:
• Rzeczpospolita Polska uważa, że wykonania przez dziecko jego praw określonych w konwencji,
w szczególności praw określonych w artykułach od 12 do 16, dokonuje się z poszanowaniem
władzy rodzicielskiej, zgodnie z polskimi zwyczajami i tradycjami dotyczącymi miejsca dziecka w
rodzinie i poza rodziną.
• W odniesieniu do artykułu 24 ustęp 2 litera f) konwencji Rzeczpospolita Polska uważa, że
poradnictwo dla rodziców oraz wychowanie w zakresie planowania rodziny powinno pozostawać
w zgodzie z zasadami moralności.
